Πώς αληθινά βοηθάμε τους ανθρώπους;

petalouda

  • Πώς αληθινά βοηθάμε τους ανθρώπους;

    Αναγνώρισα ότι από μικρή πάντα ήθελα να βοηθώ τους ανθρώπους και πραγματικά νόμιζα πως μέχρι τότε τους βοηθούσα. Άλλον οικονομικά , άλλον ακούγοντας τον, άλλον προσφέροντας του ένα χαμόγελο και κάποιον άλλον κουβαλώντας τον στην πλάτη μου. Με απλά λόγια, νόμιζα ότι βοηθούσα κάνοντας κάτι για κάποιον , που έπρεπε ο ίδιος να το κάνει για τον εαυτό του.
    Έτσι μεγάλωνα και τα προβλήματα που αντιμετώπιζα ήταν όλο και πιο πολλά και πιο σοβαρά και ένιωθα κουρασμένη και ίσως όχι αρκετά δυνατή να τα αντιμετωπίζω.

    Και κάποια στιγμή, απλά ξύπνησα! Ήταν σα να κατάλαβα ότι μάλλον δεν βοηθούσα και ότι έπρεπε να υπάρχει ένας άλλος τρόπος να μπορώ να προσφέρω την βοήθεια μου, αφού αυτό ήταν κάτι που με γέμιζε .
    Πολλές φόρες οι άνθρωποι νιώθοντας λιγότερο άξιοι , έχουν ανάγκη να προσφέρουν βοήθεια στους γύρω τους, χωρίς όμως κανείς να τους την έχει ζητήσει. Μετά την προσφορά αρχίζουν να θυμώνουν και να αισθάνονται αδικία γιατί ο άνθρωπος που βοηθούν , δεν κάνει αυτό που οι ίδιοι περιμένουν από αυτόν. Αυτό ακριβώς ήταν το μεγαλύτερο μου λάθος που έκανα τόσα χρονιά. Κατάλαβα ότι βοηθούσα από το εγώ μου και όχι από την καρδιά μου και για αυτόν τον λόγο δεν μπορούσα να εισπράττω την ευχαρίστηση της προσφοράς. Επίσης άρχισα να καταλαβαίνω ότι ασχολούμαι με τους άλλους για να μην ασχοληθώ με τον εαυτό μου, γιατί λύνοντας θέματα των άλλων , δεν μου έμενε ο χρόνος για να σκέφτομαι εμένα. Αυτή ήταν η πρώτη μου ανακάλυψη στο θέμα βοήθειας.
    Ο δεύτερος λόγος για τον οποίον δεν είναι καλό να βοηθάμε ανθρώπους χωρίς να μας το ζητήσουν είναι γιατί ακριβώς αυτή η διαδικασία, στο να ζητήσει κάποιος κάτι από εμάς, βοηθά τον ίδιο του τον εαυτό, να απελευθερωθεί από τον εγωισμό και να παραδεχτεί ότι έχει κάποιο πρόβλημα. Μέσω αυτής και μόνο της διαδικασίας ο άνθρωπος αυτός έχει ήδη κάνει το 70 % στο να λύσει οποιοδήποτε πρόβλημα.
    Ακριβώς εδώ είναι το σημείο που μπορούμε να επεμβαίνουμε εμείς προσφέροντας του αυτό που ονομάζουμε βοήθεια. Μπορούμε να του εξηγήσουμε γιατί έφτασε σε αυτό το σημείο, όχι όμως και το τι να κάνει. Έτσι θα συμμετέχουμε στο 20% της διαφώτισης των πραγμάτων. Από εκεί και πέρα πάλι αφήνουμε τον άνθρωπο , γιατί του έμεινε μόνο το 10% , που χρειάζεται για να γίνει η αλλαγή. και αυτό μπορεί να κάνει ο καθένας από εμάς , μόνο και μόνο μονός του.
    Για αυτόν τον λόγο θα ήθελα να σας προσφέρω ένα πολύτιμο δώρο σε μορφή μαθήματος

 

        ΤΟ ΜΑΘΗΜΑ ΤΗΣ ΠΕΤΑΛΟΥΔΑΣ

 

  • ΤΟ ΜΑΘΗΜΑ ΤΗΣ ΠΕΤΑΛΟΥΔΑΣ
    Μια μέρα σε ένα κουκούλι εμφανίστηκε μια μικρή τρύπα. Ένας άνθρωπος που πέρναγε τυχαία, στάθηκε και για ώρες παρατηρούσε την πεταλούδα που προσπαθούσε να βγει από τη μικρή αυτή τρύπα.
    Μετά από κάμποσες ώρες, η πεταλούδα φάνηκε σαν να εγκατέλειπε τις προσπάθειες, ενώ η τρύπα παρέμενε το ίδιο μικρή. Ήταν σαν η πεταλούδα να είχε κάνει ότι μπορούσε και να μη μπορούσε να κάνει τίποτε άλλο.
    Τότε ο άνθρωπος αποφάσισε να βοηθήσει την πεταλούδα. 
    Πήρε ένα σουγιά, άνοιξε το κουκούλι.
    Και τότε η πεταλούδα βγήκε….
    Όμως το σώμα της ήταν αδύνατο και μουδιασμένο. Τα φτερά της δεν ήταν αρκετά ανεπτυγμένα και μόλις που κουνιούνταν.
    Ο άνθρωπος συνέχισε να παρατηρεί, σκεπτόμενος ότι όπου να ήταν, τα φτερά της πεταλούδας θα άνοιγαν και θα μπορούσαν να σηκώσουν το σώμα της για να πετάξει.
    Τίποτα όμως δεν έγινε!
    Η πεταλούδα πέρασε το υπόλοιπο της ύπαρξης της σέρνοντας το αδύναμο σώμα της και τα καχεκτικά φτερά της. Ποτέ της δεν μπόρεσε να πετάξει!
    Ο άνθρωπος αυτός, θέλοντας να την βοηθήσει θεώρησε πως έκανε μια καλή πράξη. Δεν καταλάβαινε πως η προσπάθεια της πεταλούδας να περάσει μέσα από τη στενή τρυπίτσα του κουκουλιού ήταν απαραίτητη για να μπορέσει να διοχετεύσει τα υγρά του σώματος της στα φτερά της και έτσι να μπορέσει να πετάξει… Αυτό της το κουκούλι δεν ήταν παρά το καλούπι μέσα από το οποίο ο θεός την ανάγκαζε να περάσει για να μεγαλώσει και να αναπτυχθεί.
    Καμιά φορά, αυτό ακριβώς που χρειαζόμαστε στη ζωή μας είναι η προσπάθεια. Αν ο θεός μας επέτρεπε να ζούμε την ζωή μας χωρίς να συναντήσουμε εμπόδια, θα παραμέναμε «μικροί» και περιορισμένοι.
    Δεν θα μπορούσαμε να είμαστε τόσο δυνατοί.
    Δεν θα μπορούσαμε να ανοίξουμε φτερά και να πετάξουμε.


    Ζήτησα δύναμη..
    Και ο θεός μου έδωσε δυσκολίες για να με κάνει δυνατό.
    Ζήτησα σοφία….
    Και ο θεός μου έδωσε προβλήματα να λύσω.
    Ζήτησα ευημερία…
    Και ο θεός μου έδωσε εγκέφαλο και μύες για να δουλέψω.

    Ζήτησα να μπορώ να πετάω…
    Και ο θεός μου έδωσε εμπόδια να περάσω.
    Ζήτησα αγάπη…
    Και ο θεός μου έδωσε ανθρώπους με προβλήματα να βοηθήσω.
    Ζήτησα εύνοια…
    Και ο θεός μου έδωσε δυνατότητες.

    Δεν έλαβα τίποτα από αυτά που ζήτησα… 
    Αλλά έλαβα όλα όσα χρειαζόμουνα!

    Ζήσε τη Ζωή χωρίς φόβο, αντιμετώπισε όλα τα εμπόδια και απόδειξε ότι μπορείς να τα ξεπεράσεις.

 

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s